TUS KAPISINDA
BENİ GÖRDÜĞÜNÜZÜ

SANDINIZ
 

Dr. Yelda Yıldız

Ayaklarımı hızla salladığımı, hatta çırpındığını onların; biliyorum gördüler. Bu olağan dışı hareketliliğe gözlerinin takıldığını fark ettiğimde utandım. Utanılacak ne vardı ki? Belki de heyecanımı paylaştıkça bırakacaktım kendimi; belki acıyacaktım kendime. Acınacak durumda olduğumu düşünsem de; diğer acınacak durumda olanlar gibi benim için de, hiç zamanı değildi bunun. Sözsüz bıraktım bu çırpınışı, aslında engel oldum...

Tıpkı boğazındaki ilmik sıktıkça; vücudun son çırpınışları gibi...

GERİ DÖN